لغت نامه دهخدا
( زکبة ) زکبة. [ زُ ب َ ] ( ع اِ ) نطفه. || فرزند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || فی المثل هو الاَم زکبة؛ ای الاَم شی لقطه ُ شی ٔ. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). او حقیرترین چیزی است. ( ناظم الاطباء ).
برای دسترسی سریع و آسان میتوانید لغت یاب را نصب کنید
برای نصب لغت یاب در ios لطفا آیکون
را زده و گزینه Add to Home Screen را انتخاب کنید.
مایل به دریافت اعلان فال ویدیویی روزانه هستید؟