زهف

واژه «زهف» در زبان فارسی به معنای سبک شدن، سبک گردیدن و شتابیدن است و در متون قدیمی برای توصیف چیزی به کار رفته که از سنگینی رها شده و روان یا چالاک شده است. این اصطلاح همچنین به معنای سبکی و جلدی و چالاکی نیز آمده و می‌تواند ویژگی جسمانی یا رفتاری مانند سرعت و چابکی را نشان دهد. در متون ادبی و عرفانی، «زهف» گاهی برای توصیف حالت روحی یا معنوی سبک و رها نیز به کار رفته، به گونه‌ای که انسان یا موجودی سبکبال و شاداب توصیف شود. علاوه بر سبک شدن، این واژه در منابعی مانند منتهی‌الارب، ناظم الاطباء و آنندراج برای بیان حالتی به کار رفته که باد چیزی را سبک می‌یابد و آن را با خود حمل می‌کند، یعنی قدرت حرکت آسان و روان پیدا کردن جسم یا شیء به دلیل سبک شدن. در برخی متون، «زهف» به معنای برجستگی یا جهیدن نیز آمده که اشاره به تحرک و حرکت سریع دارد. مثلاً در آثار مولوی آمده است که چیزی یا کسی «چالاک زهف» شده است تا حالت سبک و فعال خود را نشان دهد. کاربرد این واژه در ادبیات، عرفان و حکمت نشان‌دهنده توجه به حرکت، سرعت و سبکی جسم و جان است و بیانگر فضیلت چالاکی و توانایی بر حرکت سریع و روان است.