لغت نامه دهخدا
زنودوتی. [ زِ ن ُ دُ ] ( اِخ ) شهری در بین النهرین که جبار آن شهر بنام آپولونیوس با کراسوس جنگید و صد رومی را بکشت ولی در پایان شکست خورد و این شهر بدست رومیان تاراج گردید و کراسوس مردم این شهر را چون بردگان فروخت. ( از تاریخ ایران باستان ج 3 ص 2298 ).
