زاورا کردن

کلمه‌ی «زاورا کردن» در فارسی به‌صورت یک مصدر مرکب به کار می‌رود و معنایی ویژه دارد. این واژه به معنای واداشتن کسی یا چیزی به حرکت، ترک کردن یا بیرون رفتن از مکانی است. بنابراین، «زاورا کردن» به مفهوم ناچار ساختن فرد یا موجودی از ترک محل و راندن غیرمستقیم از جای خود به کار می‌رود. این واژه معمولاً زمانی به کار می‌رود که عاملی بیرونی باعث شود فرد از جای خود برخیزد یا محل مورد علاقه‌اش را ترک کند؛ مثلاً در اثر تهدید، مزاحمت، سروصدا یا شرایط نامساعد. از این‌رو، مفهوم اصلی آن نوعی راندن غیرمستقیم یا ناخواسته است؛ یعنی فرد یا گروهی بدون اینکه مستقیم رانده شوند، به سبب فشار بیرونی از جایی می‌گریزند. در فرهنگ لغات قدیمی، «زاورا کردن» با معانی نزدیک به وادار به کوچ شدن، بیرون راندن یا مجبور کردن به ترک مکان آمده است. این واژه از نظر احساسی معمولاً حالتی از ناچاری، بی‌پناهی یا مزاحمت ناگهانی را در خود دارد. از لحاظ زبانی، «زاورا» در این ترکیب نقش قید یا صفت حالت دارد که نشان‌دهنده‌ی نوعی اجبار یا فشار بیرونی است، و فعل «کردن» عمل را تحقق می‌بخشد.