رطوم
لغت نامه دهخدا
رطوم. [ رَ ] ( ع ص ) مرد گول. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). احمق. ( مهذب الاسماء ). || زن فراخ شرم. || شتر ماده تنگ شرم. || زن بسته شرم که کسی آرمیدن با وی نتواند. ( از منتهی الارب ) ( از آنندراج ).
رطوم. [ رَ ] ( ع ص ) مرد گول. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). احمق. ( مهذب الاسماء ). || زن فراخ شرم. || شتر ماده تنگ شرم. || زن بسته شرم که کسی آرمیدن با وی نتواند. ( از منتهی الارب ) ( از آنندراج ).