رطام

لغت نامه دهخدا

رطام. [ رُ ] ( ع اِمص ) بازداشت، اسم مصدر است از رُطِم َالبعیر. ( از ناظم الاطباء ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). به زندان کردن. ( یادداشت مؤلف ).