ذوالحاجتین
لغت نامه دهخدا
ذوالحاجتین. [ ذُل ْ ج َ ت َ ] ( اِخ ) لقب محمدبن ابراهیم بن منقذ یاسر، او نخستین کسی بود که با ابوالعباس سفّاح براندازنده دولت بنی امیّة بیعت کرد و سفّاح بدو اجازت داد تا هر روزی دو حاجت خواهد و هر دو را سفّاح برآرد.
جمله سازی با ذوالحاجتین
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در روایات و متون دینی ذکر شده است که خداوند کسانی را که در مسیر رفع نیاز دو نیازمند تلاش میکنند، ذوالحاجتین مینامد.
💡 برکات الهی برای کسانی که با روحیهای بخشنده به دنبال برطرف کردن مشکل دو فرد محتاج و فقیر هستند، بسیار عظیم و گسترده است.
💡 مفهوم والای ذوالحاجتین یادآور این نکته است که کمک به دیگران، حتی اگر در حد رفع نیاز دو نفر باشد، پاداش بزرگی دارد.