لغت نامه دهخدا
ذواثیل. [ اُ ث َ ] ( اِخ ) ذواُثیل بنی جعفر، موضعی است قرب مدینه میان بدر و وادی الصفراء و بدان جا چشمه آبی است بنوجعفر را و نخل بسیار دارد و آن را اُثیل نیز گویند چنانکه در شعر قتیلة بنت النصر آمده است:
یا راکباً ان الاثیل مظنة
من صبح خامسة و انت موفق.( المرصّع ).
