لغت نامه دهخدا
ذعاف. [ ذَ ] ( ع مص ) ذَعف. بمردن. هلاک شدن.
ذعاف. [ ذُ ] ( ع ص، اِ ) ذَعف. سم ساعة؛ زهر که در ساعت بکشد یا عام است یعنی زهر مطلق. زهر قاتل. زهر کشنده. ( مهذب الاسماء ). ج، ذُعُف. || موت ذعاف؛ مرگ شتاب. مرگ سریع. موت مُذعِف؛ مرگ ناگهانی.
