دیبوب

لغت نامه دهخدا

دیبوب. [ دَ ] ( ع ص، اِ ) مرد سخن چین موذی. ( منتهی الارب ). نمام. ( اقرب الموارد ). سخن چین. ( دهار ). || مرد زن جلب. ( منتهی الارب ). دیوث. ( یادداشت مؤلف ).