دهما

«دهما» واژه‌ای است که در زبان فارسی به کار می‌رود و تلفظ صحیح آن «dehma» است. این کلمه به صورت صفت برای توصیف فردی به کار می‌رود که دارای ویژگی‌های برجسته‌ای اخلاقی است. معنای اصلی و مستقیم آن «پارسا» و «پرهیزکار» می‌باشد. پارسا به انسانی اطلاق می‌شود که از گناه دوری می‌جوید و همواره تلاش می‌کند تا بر اساس اصول اخلاقی و دینی زندگی کند. این مفهوم با تقوا و پاکدامنی پیوند عمیقی دارد. در متون کهن فارسی، از چنین واژه‌هایی برای ستایش افراد نیکوکار و با ایمان استفاده می‌شده است. کاربرد آن نشان‌دهنده‌ی جایگاه والای پارسایی در فرهنگ و ادبیات ایران است. بنابراین، «دهما» تنها یک کلمه نیست، بلکه بار معنایی سنگینی از یک فضیلت انسانی و دینی را با خود حمل می‌کند.