لغت نامه دهخدا
خویصره. [ خ ُ وَ ص ِ رَ ] ( ع اِمصغر ) مصغر خاصره. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
- ذوالخویصره یمانی؛ نام مردی صحابی که در مسجد بول کرد. ( منتهی الارب ).
- ذوالخویصره تمیمی؛ لقب خرقوص خارجی. ( منتهی الارب ).
خویصره. [ خ ُ وَ ص ِ رَ ] ( ع اِمصغر ) مصغر خاصره. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
- ذوالخویصره یمانی؛ نام مردی صحابی که در مسجد بول کرد. ( منتهی الارب ).
- ذوالخویصره تمیمی؛ لقب خرقوص خارجی. ( منتهی الارب ).