واژه «خوشندی» در زبان فارسی کهن به معنای خوشنودی، رضایت و خرسندی به کار میرود و حالتی را بیان میکند که در آن فرد از وضعیت یا امری احساس آرامش، پذیرش و رضایت درونی دارد. این واژه در متون ادبی کلاسیک، بهویژه در شعر فارسی، برای نشان دادن رضایت انسان یا حتی خشنودی خداوند از یک عمل یا رفتار استفاده شده است. در لغتنامههایی مانند دهخدا، «خوشندی» معادل دقیق «خوشنودی» و «خرسندی» دانسته شده و هر سه واژه در یک حوزه معنایی قرار میگیرند. در اشعار فردوسی و دیگر شاعران کهن، این واژه در قالب بیان رضایت الهی یا انسانی به کار رفته و بار معنایی مثبت و اخلاقی دارد. کاربرد آن معمولاً در موقعیتهایی است که از نتیجه یک عمل یا رفتار، احساس رضایت و آرامش حاصل میشود. از نظر ساختار زبانی، «خوشندی» یک مصدر یا اسم مصدر است که از ریشه «خوش» به معنای نیک و دلپذیر مشتق شده است. این واژه در زبان امروز کمتر به کار میرود و جای خود را به «خوشنودی» داده است. با این حال، در متون ادبی و تاریخی همچنان قابل مشاهده است و ارزش معنایی خود را حفظ کرده است. در مفهوم کلی، این واژه بیانگر رضایت درونی و پذیرش همراه با آرامش خاطر است. در مجموع، «خوشندی» به معنای خوشنودی، خرسندی و رضایت قلبی از یک امر یا وضعیت است.
خوشندی
لغت نامه دهخدا
خوشندی. [ خوَش ْ / خُش ْ ن ُ ] ( حامص ) خوشنودی. خرسندی:
که بر دین پاکیزه ایزدی
ز تو هست دادار را خوشندی.فردوسی.بخوشندی چه کنی چون چنین کنی بغضب.فرخی.
فرهنگ فارسی
خوشنودی خرسندی
