لغت نامه دهخدا
خوردنگه. [ خوَرْ / خُرْ دَ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) خوردنگاه. محل غذا. جای خوراک. مأکل. ( یادداشت مؤلف ):
یکی عید گرانمایه جمال ماه ذی الحجة
یکی نوروز فرخنده کمال ماه فروردین
از این آراسته شد کعبه چون خوردنگه خسرو
وزآن افروخته شد دشت چون خوردنگه شیرین.لامعی.
