لغت نامه دهخدا
( ثمالة ) ثمالة. [ ث ُ ل َ ] ( ع اِ ) بقیه آب و طعام در شکم. || باقی آب در تک حوض و خنور. || کف شیر. سر شیر. || لیف سرسبوی. ج، ثُمال.
ثمالة. [ ث ُ ل َ ] ( اِخ ) لقب عوف بن اسلم که پدر بطنی است و او را ثمالة لقب دادند چون قوم خود را اطعام کرد و شیر با سر شیر آن نوشانید.
