تنکوت
لغت نامه دهخدا
تنکوت. [ ت َ ] ( اِخ ) تنکت: دیگر از ناحیت تنکوت از موضعی که آن را قراتاهی گویند. ( جهانگشای جوینی ). و رجوع به تاریخ جهانگشای ج 1 ص 15، 23، 42، 51، 109، 110، 142، 154، 181 و 211 و تنکت شود.
تنکوت. [ ت َ ] ( اِخ ) تنکت: دیگر از ناحیت تنکوت از موضعی که آن را قراتاهی گویند. ( جهانگشای جوینی ). و رجوع به تاریخ جهانگشای ج 1 ص 15، 23، 42، 51، 109، 110، 142، 154، 181 و 211 و تنکت شود.