لغت نامه دهخدا
تمرط. [ ت َ م َرْ رُ ] ( ع مص ) افتادن موی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). ریخته شدن موی. ( تاج المصادر بیهقی ) ( از اقرب الموارد ). || در الاساس فروافتادن ریش. || فروریختن پشمهای شتر و در اللسان تطایر و تفرق آنها. || فروریختن بیشتر موهای گرگ. || خالی شدن تیر از پر. ( از اقرب الموارد ).
