لغت نامه دهخدا
تقاوه. [ ت َ وُ ] ( ع مص ) باهم بانگ کردن تا همدیگر را شناسند. یقال: هما یتقاوهان؛ یعنی باهم آواز میدهند تا شناسند یکدیگر را، گویا به آوازی بانگ میکنند که آن، میان آنها نشان است معرفت را. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
