تضارس

لغت نامه دهخدا

تضارس. [ ت َ رُ ] ( ع مص ) ناهموار آمدن بنا. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || با یکدیگرخصومت ورزیدن و جنگ کردن قوم. ( از اقرب الموارد ).