تشوخ
لغت نامه دهخدا
تشوخ. [ ] ( اِخ ) شهرکی است ( به ماوراءالنهر ) از فرغانه. و از وی سیماب خیزد. ( حدود العالم چ سیدجلال الدین تهرانی ص 68 ). در چ دانشگاه ص 112 «بیتموخ » و ذیل صفحه «شوخ ؟» و در متن انگلیسی ص 116 شماره 49 «شوح ( ؟ )» آمده است.
جمله سازی با تشوخ
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 او با آن رفتارهای پر از تشوخ و تکبر، سعی داشت برتری خود را نسبت به همکارانش نشان دهد، اما تنها باعث ایجاد بیزاری شد.
💡 در متون کلاسیک ادبی، نویسندگان اغلب از تشوخ و خودنمایی شخصیتهای منفی برای نشان دادن ضعفهای اخلاقی و روحی آنها در داستانها استفاده میکنند.
💡 برخورد متکبرانه و تشوخ او در جلسات رسمی، باعث شد که اعضای هیئت مدیره نسبت به تواناییهای رهبری او دچار تردید و شک شوند.