تسالف

واژه «تَسالُف» از ریشه عربی «سِلف» گرفته شده و در زبان فارسی و عربی به نوعی خویشاوندی خانوادگی اشاره دارد که از راه ازدواج میان دو خانواده ایجاد می‌شود. این اصطلاح زمانی به کار می‌رود که دو مرد، مانند دو برادر، دو دوست یا دو خویشاوند، با دو خواهر ازدواج کنند و در نتیجه میان آن دو مرد رابطه‌ای سببی و خانوادگی برقرار شود. در فرهنگ‌های لغت قدیمی مانند لغت‌نامه دهخدا، منتهی‌الارب، اقرب‌الموارد و المنجد، «تسالف» را «همدیگر شویِ دو خواهر شدن» معنا کرده‌اند؛ یعنی دو مردی که هر کدام شوهر یکی از دو خواهر باشند، نسبت به یکدیگر «سَلیف» یا «سِلف» به شمار می‌آیند. این واژه بیشتر در متون ادبی، فقهی و سنتی دیده می‌شود و در گفتار روزمره امروزی کمتر کاربرد دارد، اما همچنان از نظر فرهنگی و زبانی دارای اهمیت است. مفهوم تسالف نشان‌دهنده نوعی پیوند اجتماعی و خانوادگی است که فراتر از نسبت‌های خونی شکل می‌گیرد و از طریق ازدواج میان دو خانواده برقرار می‌شود. در گذشته این گونه نسبت‌ها در جوامع سنتی اهمیت زیادی داشت، زیرا موجب نزدیکی بیشتر خاندان‌ها و استحکام روابط خانوادگی می‌شد. همچنین در برخی متون، واژه «سلفان» نیز برای اشاره به همین رابطه به کار رفته است. بنابراین «تسالف» در معنای کلی، به ایجاد رابطه خویشاوندی میان دو مرد از راه ازدواج با دو خواهر گفته می‌شود و بیانگر پیوندی سببی و اجتماعی در ساختار خانواده است.