واژه «تدهیه» در زبان فارسی و عربی به معنای آزار رساندن یا زیان رساندن به کسی است و در متون کهن برای بیان اثرات منفی بر دیگران به کار رفته است. این واژه شامل معانی مختلفی مانند زیرکانه یا حیلهگرانه گفتن کسی، عیب و نقص کردن او، و سختی یا بلا رساندن میشود. وقتی گفته میشود کسی مورد تدهیه قرار گرفته، منظور این است که از سوی دیگری رنج، ناراحتی یا آسیبی دیده است. تدهیه هم میتواند به صورت زبانی و اخلاقی باشد، مانند نکوهش یا عیبجویی، و هم به صورت عملی و مستقیم، مانند ایجاد سختی یا ضرر. این واژه در متون ادبی، اخلاقی و تاریخی کاربرد داشته و نشاندهنده رفتارهای منفی و آسیبرساننده است. به طور خلاصه، تدهیه به معنای آسیب رساندن، سختی آوردن یا عیبجویی و نقادی کردن کسی است که موجب ناراحتی یا زیان او میشود.
تدهیه
لغت نامه دهخدا
( تدهیة ) تدهیة. [ ت َ ی َ ] ( ع مص ) زیرک گفتن کسی را.( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ). || عیب و نقص کردن کسی را. || آفت رسانیدن بکسی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). سختی و بلا رسانیدن بکسی. ( اقرب الموارد ).
