تحضیج

کلمه «تحضیج» در متون قدیمی فارسی و عربی به معنای کوتاهی کردن در سخن است و به فردی اشاره دارد که مختصر و موجز صحبت می‌کند. این واژه در آثار لغوی مانند «منتهی‌الارب»، «ناظم‌الاطباء» و «اقرب الموارد» آمده و مفهوم آن تقریباً یکسان است: بیان اندک سخن بدون افزودن جزئیات غیرضروری. کسی که تحضیج دارد، از طولانی‌گویی پرهیز می‌کند و نکته اصلی را سریع و مستقیم مطرح می‌نماید. این ویژگی هم در گفتار و هم در نوشتار می‌تواند دیده شود و معمولاً نشانه‌ای از مهارت در انتقال پیام و صراحت کلام است. تحضیج، برخلاف پرگویی، باعث می‌شود که شنونده سریع مطلب را درک کند و از حاشیه‌پردازی اجتناب شود. به زبان ساده، تحضیج یعنی سخن کوتاه و مفید گفتن؛ این واژه نشان‌دهنده توانایی فرد در رساندن پیام خود به شیوه‌ای مختصر، روشن و بدون اضافات غیرضروری است.