تحذیر و تنفیر
«تحذیر و تنفیر» اصطلاحی فقهی و بلاغی است که به معنای برحذر داشتن و اظهار تنفر یا انزجار از چیزی میباشد. این مفهوم از اسباب «تقدیم و تأخیر» در علوم قرآنی است و به کاربرد مقدم کردن لفظ برای جلب توجه یا هشدار به مخاطب اشاره دارد. وقتی گوینده یا نویسنده میخواهد کسی را از عملی بازدارد یا نسبت به چیزی تنفر ایجاد کند، از تحذیر و تنفیر استفاده میکند. این ابزار بلاغی کمک میکند تا پیام به صورت قویتر و مؤثرتر منتقل شود. در متون دینی و قرآنی، تحذیر و تنفیر برای هشدار دادن به مردم و جلوگیری از گناه به کار رفته است. کاربرد آن هم در خطابهها و هم در نوشتارها دیده میشود و موجب تأکید بر اهمیت موضوع میگردد. این روش باعث میشود مخاطب نسبت به خطر یا عمل ناپسند حساس شود و واکنش مناسبی نشان دهد. به طور خلاصه، تحذیر و تنفیر یعنی به کار بردن لفظ به گونهای که مخاطب هم برحذر شود و هم از موضوع مورد هشدار متنفر گردد.
مترادفها
هشدار، بازداشتن، بیم دادن
متضادها
ترغیب، تشویق
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] تحذیر و تنفیر، برحذرداشتن و اظهار تنفر؛ از اسباب تقدیم لفظ است.
«تحذیر و تنفیر» -از اسباب «تقدیم و تاخیر» - مقدم کردن لفظ، برای برحذر داشتن مخاطب و اظهار تنفر از چیزی است؛ مانند:
← مثال اول
۱. ↑ نور/سوره۲۴، آیه۳.
فرهنگ نامه علوم قرآنی، برگرفته از مقاله «تحذیر و تنفیر».
...