تجلجل
لغت نامه دهخدا
تجلجل. [ ت َ ج َ ج ُ] ( ع مص ) بزمین فروشدن. ( زوزنی ). فرورفتن بزمین. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از قطرالمحیط ): و فی الحدیث: ان قارون خرج علی قومه یتبخترفی حلة له فامراﷲ الارض فاخذته یتجلجل فیها الی یوم القیامة. ( اقرب الموارد ). || جنبیدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از قطر المحیط ): تجلجلت قواعدالبیت؛ ای تضعضعت. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). || تجلجل امر؛ خطر و اختلاج آن. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ).
جمله سازی با تجلجل
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 صدای تجلجل قدمهای سربازان در راهروهای سنگی قلعه، در سکوت شب باعث ایجاد نوعی هیبت و ترس در دل نگهبانان میشد.
💡 با نزدیک شدن طوفان شدید، صدای تجلجل رعد و برق در آسمان آغاز شد و ناگهان باران شدیدی بر روی زمین شروع به باریدن کرد.
💡 صدای تجلجل چرخهای ارابه در جاده خاکی، نشان از نزدیک شدن کاروانی بسیار بزرگ و پر از کالاهای تجاری از دوردست داشت.