تتنیخ

«تَتْنیخ» واژه‌ای عربی است که به صورت مصدر به کار می‌رود و در لغت‌نامه‌های معتبر ثبت شده است. این واژه در منابعی مانند منتهی‌الارب، قطرالمحیط و ناظم‌الاطباء به طور صریح معنا شده است. معنای اصلی «تتنیخ» مقیم شدن در جایی، اقامت گزیدن و ساکن شدن می‌باشد. این مصدر برای بیان حالتی به کار می‌رود که شخص یا گروهی در مکانی توقف طولانی کرده و آنجا را محل سکونت خود قرار می‌دهند. «تتنیخ» بیشتر در متون قدیمی عربی و فارسی متأثر از عربی دیده می‌شود و در زبان امروز کاربرد چندانی ندارد. از نظر کاربرد معنایی، این واژه با مفاهیمی مانند اقامت، سکونت و ماندگاری در یک محل هم‌معناست. در متون تاریخی، «تتنیخ» ممکن است برای توصیف اقامت لشکر، قبیله یا افراد در یک منطقه خاص به کار رفته باشد.