تبثیق

لغت نامه دهخدا

تبثیق. [ ت َ ] ( ع مص ) پاره کردن چیزی را. ( از اقرب الموارد ). درانیدن کناره نهر. ( از قطر المحیط ) ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).