بوختن

لغت نامه دهخدا

بوختن. [ ت َ ] ( مص ) نجات دادن ( مخصوصاً از دوزخ ). رهایی بخشیدن. پهلوی «بختن ». ( فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به بُخت شود.