لغت نامه دهخدا
بشکفیدن. [ ب ِ ک ُ دَ ] ( مص ) شکفیدن. باز شدن غنچه و مانند آن. شکفته شدن غنچه. شکفتن:
چو کاوس گفتار خسرو [کی...] شنید
رخانش بکردار گل بشکفید.فردوسی.چو گل بشکفید از مل سالخورد
رخ نامداران و شاه نبرد.فردوسی.گلی بد که شب تافتی چون چراغ
بروزی دو ره بشکفیدی بباغ.اسدی ( گرشاسب نامه ).چون آن بدید شادمان گشت و روحش چون گل بشکفید. ( اسکندر نامه نسخه خطی سعید نفیسی ).... و گنبد گل سرخ که تمام بشکفیده نباشد. ( ذخیره خوارزمشاهی ).
|| بمجاز شادمانه شدن. بشاش گشتن:
پسر نیز چون چهره باب دید
دلش در تن از خرمی بشکفید.( یوسف و زلیخا ).و رجوع به بشکفیدن و شکفتن شود.