بائضه

لغت نامه دهخدا

بائضه. [ ءِ ض َ ]( ع ص ) تأنیث بائض. دجاجة بائضة و بیوض؛ ماکیان خایه نهاده. ( منتهی الارب ). ماکیان تخمی: دجاجة بیوض؛ مرغ که خایه نهد. تخم گذار. ج، بوائض. ( اقرب الموارد ).