ایه 93 سوره مریم
آیه 93 سوره مریم چنین بیان میکند: «إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمَٰنِ عَبْدًا». این آیه بر یک حقیقت بنیادین در جهانبینی قرآنی تأکید دارد و آن این است که هیچ موجودی در آسمانها و زمین وجود ندارد مگر اینکه در برابر خداوند رحمان به صورت بنده و فرمانبردار حاضر میشود. در این معنا، همه مخلوقات بدون استثنا تحت سیطره و مالکیت الهی قرار دارند و استقلال مطلق برای هیچ موجودی قابل تصور نیست. آیه نشان میدهد که نسبت همه هستی با خداوند، نسبت عبودیت و بندگی است، نه نسبت استقلال یا برابری. واژه «آتِی» در این آیه به معنای آمدن و حاضر شدن است و بیانگر این است که همه موجودات در نهایت به سوی خداوند بازگردانده میشوند. تعبیر «عبدًا» نیز بر این نکته دلالت دارد که حقیقت وجودی انسان و سایر موجودات، در بندگی و تسلیم بودن در برابر اراده الهی تعریف میشود. این مفهوم شامل تمام موجودات آسمانی مانند فرشتگان و نیز موجودات زمینی میشود و هیچ استثنایی برای آن وجود ندارد. از منظر تفسیری، آیه نوعی تذکر به انسان است که غرور و خودبینی را کنار گذاشته و جایگاه واقعی خود را در نظام هستی بشناسد. این آیه همچنین بر یگانگی قدرت و حاکمیت خداوند تأکید دارد و همه را در یک سطح از بندگی مشترک معرفی میکند. در مجموع، آیه 93 سوره مریم با بیان «إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِي الرَّحْمَٰنِ عَبْدًا» نشان میدهد که تمام هستی در نهایت در مقام بندگی و تسلیم در برابر خداوند قرار دارد.
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] آیه 93 سوره مریم. إِنْ کُلُّ مَنْ فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِلَّا آتِی الرَّحْمَٰنِ عَبْدًا
بلکه هیچ موجودی در آسمانها و زمین نیست جز اینکه خدا را بنده فرمانبردار است.
هیچ کس در آسمان ها و زمین نیست مگر اینکه بنده به سوی رحمان می آید.
هر که در آسمانها و زمین است جز بنده وار به سوی رحمان نمی آید.
هیچ چیز در آسمانها و زمین نیست مگر آنکه به بندگی سوی خدای رحمان بیاید.
تمام کسانی که در آسمانها و زمین هستند، بنده اویند!
There is no one in the heavens and earth but that he comes to the Most Merciful as a servant.
Not one of the beings in the heavens and the earth but must come to (Allah) Most Gracious as a servant.