لغت نامه دهخدا
انده گساردن. [ اَ دُه ْ گ ُ دَ ] ( مص مرکب ) شکستن اندوه. تسکین دادن و ازمیان بردن غم و غصه:
کسی را که رود و می انده گسارد
بود شعر من هرگز انده گسارش ؟ناصرخسرو.
انده گساردن
فرهنگ فارسی
اندوه خوردن. غم خوردن
انده گساردن. [ اَ دُه ْ گ ُ دَ ] ( مص مرکب ) شکستن اندوه. تسکین دادن و ازمیان بردن غم و غصه:
کسی را که رود و می انده گسارد
بود شعر من هرگز انده گسارش ؟ناصرخسرو.
اندوه خوردن. غم خوردن