افتراغ

واژه «افتراغ» در متون لغوی عربی و فارسی به عنوان یک مصدر یا فعل به کار رفته و معنای آن انجام عملی ساده و فیزیکی بر روی بدن انسان است. این واژه در معنای اصلی خود به انجام عمل ریختن آب بر بدن انسان یا افکندن آب بر خویشتن اشاره دارد. در منابعی مانند منتهی‌الارب و ناظم‌الاطباء، این معنا به صورت روشن و صریح بیان شده است. همچنین در تاج‌المصادر بیهقی نیز همین مفهوم یعنی آب بر خویشتن ریختن برای این واژه ذکر شده است. این عمل می‌تواند به شست‌وشو، طهارت یا خنک کردن بدن در شرایط مختلف اشاره داشته باشد. در برخی متون، افتراغ صرفاً به معنای تماس آب با بدن انسان بدون جزئیات بیشتر به کار رفته است. این واژه از نظر ساختاری در زبان عربی کلاسیک شکل گرفته و وارد متون فارسی نیز شده است. کاربرد آن بیشتر در متون لغوی و توضیحی دیده می‌شود تا در زبان محاوره‌ای. از نظر معنایی، این واژه یک فعل توصیفی مرتبط با عمل آب‌ریزی بر بدن است. بنابراین «افتراغ» به معنای آب ریختن بر خویشتن و انجام عملی مرتبط با تماس آب با بدن انسان است.