لغت نامه دهخدا
اصباب. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ صَبَب. ( منتهی الارب ). ج ِ صبب،زمین نشیب و پستی. ( آنندراج ). رجوع به صبب شود. || ج ِ صُب. ( قطر المحیط ). رجوع به صب شود.
اصباب. [ اِ ] ( ع مص ) در نشیب درآمدن. ( منتهی الارب ). اَصَب َّ القوم ُ اصباباً؛ اخذوا فی الصبب. ( قطر المحیط ) ( اقرب الموارد ).
