استیقار

لغت نامه دهخدا

استیقار. [ اِ ] ( ع مص ) بار از سر کسی ستدن. || فربه شدن شتران. ( منتهی الارب ).

جمله سازی با استیقار

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 در قوانین قدیمی مربوط به امور حقوقی، استیقار یکی از روش‌های رایج برای تضمین بازپرداخت بدهی‌ها از طریق وثیقه گذاشتن اموال غیرمنقول بود.

💡 وکیل پرونده توضیح داد که برای جلوگیری از فرار دارایی‌های مدیریت، باید از طریق استیقار اموال شرکت را تحت نظر و کنترل قانونی قرار داد.

💡 فرآیند استیقار در معاملات سنتی بسیار پیچیده بود و نیاز به حضور شاهدان متعدد و ثبت دقیق جزئیات اموال در اسناد رسمی داشت.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران