استیقار
لغت نامه دهخدا
استیقار. [ اِ ] ( ع مص ) بار از سر کسی ستدن. || فربه شدن شتران. ( منتهی الارب ).
جمله سازی با استیقار
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در قوانین قدیمی مربوط به امور حقوقی، استیقار یکی از روشهای رایج برای تضمین بازپرداخت بدهیها از طریق وثیقه گذاشتن اموال غیرمنقول بود.
💡 وکیل پرونده توضیح داد که برای جلوگیری از فرار داراییهای مدیریت، باید از طریق استیقار اموال شرکت را تحت نظر و کنترل قانونی قرار داد.
💡 فرآیند استیقار در معاملات سنتی بسیار پیچیده بود و نیاز به حضور شاهدان متعدد و ثبت دقیق جزئیات اموال در اسناد رسمی داشت.