استیحاء
مترادفها
شرم، حیا، خجالت
متضادها
بیشرمی، گستاخی
لغت نامه دهخدا
استیحاء. [ اِ ] ( ع مص ) جنبانیدن. ( منتهی الارب ): استوحاه؛ حرکه. ( قطر المحیط ). || بفرستادن خواستن کسی را. || دریافتن خواستن. || فریاد خواستن. یقال: استوحیناهم. ( منتهی الارب ).
جمله سازی با استیحاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 آن جوان با وجود اینکه در موقعیت بسیار دشواری قرار داشت، اما به دلیل وجود استیحاء، از درخواست کمک از دیگران خودداری کرد.
💡 در فرهنگهای سنتی، استیحاء و رعایت ادب در معاشرت با بزرگترها، از مهمترین ویژگیهایی است که برای تربیت نسلهای جدید اهمیت دارد.
💡 او از شدت استیحاء و خجالت، توانایی صحبت کردن درباره اتفاقی که افتاده بود را نداشت و تنها به زمین نگاه میکرد.