لغت نامه دهخدا
استنتار. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) نیک کشیدن وبیرون آوردن. یقال: استنتر من بوله؛ اذا اجتذبه و استخرج بقیته من الذکر عند الاستنجاء. ( منتهی الارب ).
استنتار. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) نیک کشیدن وبیرون آوردن. یقال: استنتر من بوله؛ اذا اجتذبه و استخرج بقیته من الذکر عند الاستنجاء. ( منتهی الارب ).