لغت نامه دهخدا
اخضع. [ اَ ض َ ] ( ع ص ) راضی بخواری. ( منتهی الارب ). فروتن. مؤنث: خَضْعاء. ج، خُضْع. || آنکه سراوکندگی او را خلقت باشد. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). پست گردن از خلقت. ( منتهی الارب ). گردن فرونشسته. ( مهذب الاسماء ). گردن نزدیک بپا دارنده: فرس اخضع. ظلیم اخضع. || ( ن تف ) نعت تفضیلی از خضوع. خاضعتر. فروتن تر.
