ابوعبدالله ابن عباد محمد بن ابراهیم نفزی حمیری رندی

ابوعبدالله محمد بن ابراهیم نفزی حمیری رندی، که بیشتر با نام «ابن عباد رندی» شناخته می‌شود، یکی از عالمان بزرگ اسلام، صاحب فضل و تصوف در شمال آفریقا بود. وی در سال ۷۳۳ هجری قمری (حدود ۱۳۳۳ میلادی) در شهر رُنده در جنوب اندلس (امروزه اسپانیا) به دنیا آمد. دوران تحصیلش را ابتدا در شهر رُنده گذراند، قرائت قرآن را نزد پدرش فرا گرفت، علم لغت را نزد دایی‌اش قاضی عبدالله فریسی آموخت و از هفت‌سالگی قرآن را حفظ کرد. سپس به شمال آفریقا (مغرب) رفت و در شهرهایی مانند تلمسان و فاس تحصیل کرد و در فقه، اصول، کلام، فلسفه و علوم لغوی درس گرفت. پس از تحصیل علوم ظاهری، به عالم باطن و تصوف گرایش یافت. وی تحت ارشاد ابن عاشر (از صوفیان برجسته آن دوره) در سِلا (شمال مغرب) چندین سال ماند. بعد از آن، به شهر فاس رفت و در مسجد مشهور مسجد القرویین به امامت و خطابه انتخاب شد. وی در سال ۷۹۲ ق / ۱۳۹۰ م در شهر فاس درگذشت.  ابن عباد رندی هم فقیه و هم خطیب بود و در عرصه علوم دینی و حکمت و نیز عرفان و تصوف فعال بود. از نظر عرفانی، وی به طریقه شاذلیه تعلق داشت؛ یعنی مسیری که ترکیبی از سلوک باطنی و رعایت شریعت را مهم می‌شمرد.  درباره اخلاق و زندگی‌اش گفته شده: زهد داشت، از مدح و ثنا پرهیز می‌کرد، ساده‌زیستی می‌کرد و خود را معطوف به ذکر حق کرده بود.  گفته‌اند که استادش ابن عاشر درباره او گفته است: «ابن عباد به تنهایی یک امت است». این نشان‌دهنده مقام و تأثیر وی در میان اصحاب و شاگردان بوده است. از مشهورترین آثار ایشان می‌توان به این موارد اشاره کرد: غیث المواهب العلیة فی شرح الحُکم العطائیة؛ شرحی بر کتاب «الحکم العطائیة» تألیف ابن عطاءالله اسکندری. الرسائل الکبری و الرسائل الصغری، مجموعه مکاتبات، پرسش‌ها و پاسخ‌ها در حوزه عرفان، اخلاق و شریعت. آثار دیگری در دعا، علوم باطنی، نظم و غیره هم دارد.