ابوبکر النقاش
لغت نامه دهخدا
ابوبکر النقاش. [ اَ بو ب َ رِن ْ ن َق ْ قا ] ( اِخ ) محمدبن حسن بن محمدبن زیادبن هارون بن جعفربن السند انصاری موصلی الاصل و البغدادی المولد و المنشاء. مقری معروف و عالم بعلوم قرآن و تفسیر. مولد او سال 265 یا 266 هَ. ق. است. او در طلب حدیث بشرق و غرب اصقاع مسلمانی سفر کرد و در کوفه و بصره و مکه و مصر و شام والجزیره و موصل و جبال و خراسان و ماوراءالنهر حدیث شنود. وی را تفسیریست به نام شفاءالصدور و الاشارة فی غریب القرآن و الموضح فی القرآن و معانیه و ضد العقل و المناسک و فهم المناسک و اخبارالقصاص و ذم الحسد و دلائل النبوه و الابواب فی القرآن و ارم ذات العمادو المعجم الاوسط و المعجم الاصغر و المعجم الکبیر فی اسماء القراء و قراآتهم و کتاب السبعة بعللها الکبیر و کتاب السبعة الاوسط و کتاب السبعة الاصغر. وی را از جماعتی بزرگان علما روایت است و جماعتی نیز از او روایت آرند و صلحه و برقانی او را بضعف روایت نسبت کرده اند. وفات ابوبکر بسنه 351 یا 352 یا 350 بوده است.
جمله سازی با ابوبکر النقاش
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در بررسی دقیق سلسله سندهای روایی، نام ابوبکر النقاش به عنوان یکی از راویانی که در کتب رجال مورد بحث قرار گرفتهاند، به چشم میخورد.
💡 پژوهشگران برای تعیین میزان اعتبار و وثاقت ابوبکر النقاش، به بررسی دقیق زندگینامه و آرای علمای بزرگ در مورد او در متون قدیمی مراجعه میکنند.
💡 نام ابوبکر النقاش در میان اسناد قدیمی و متون مربوط به تاریخ اسلام، به عنوان یکی از شخصیتهای مورد مطالعه در علم رجال یافت میشود.