ابوبکر بیهقی

ابوبکر بیهقی. [ اَ بو ب َ رِ ب َ هََ ] ( اِخ ) احمدبن حسین بن علی بن عبداﷲبن موسی بیهقی خسروگردی، معروف به امام بیهقی. حافظ و محدث و فقیه شافعی، از کبار اصحاب حاکم ابی عبداﷲبن بیع در حدیث و شاگرد ابوالفتح ناصربن محمد عمری مروزی درفقه. او در طلب حدیث بیشتر از اصقاع مسلمانی را بپیمود و در آخر بدعوت اهل نشابور در نیشابور متوطن گشت و هم بدانجا درگذشت. مولد او بخسروگرد384 هَ. ق. ووفات به نیشابور در سنه 458 هَ. ق. او راست: کتاب سنن الکبیر. کتاب سنن الصغیر. کتاب دلائل النبوّة. کتاب السنن و الاَّثار. کتاب شعب الایمان. کتاب مناقب الشافعی. کتاب مناقب احمدبن حنبل و کتاب اثبات عذاب القبر.

حافظ و محدث و فقیه شافعی

💡 در عین حال، آزادی در اندیشه‌های دینی که سامانیان و بوییان بانی آن بودند، موجب رشد دستگاه‌های مذهبی مختلف، از جمله شیعه گردید و علاوه بر فقیهان برجسته سنی مانند محمد بخاری (۱۹۴–۲۵۶ ه‍.ق) و ابوبکر بیهقی (۳۸۴–۴۵۸ ه‍.ق)، امثال شیخ کلینی (۲۵۸–۳۲۹ ه‍.ق) و شیخ صدوق (۳۰۶–۳۸۱ ه‍.ق) در فقه شیعه نیز در این دوران نمود یافتند. ارزش‌های سنتی ایران از حیث فرهنگی در نهضت شعوبیه، از نظر سیاسی در دوگانگی عرب–عجم و از لحاظ مذهبی در سده‌های بعد در اعزاز، اکرام و دوستاری خاندان علی[ج] متجلی شد.