ابوبلقیا

لغت نامه دهخدا

ابوبلقیا. [ اَ بو ب ِ ] ( معرب، اِ ) ( از یونانی اَپُپِلِسَن، شاید مصحف ابوبلسینا ) فالج که جز اندامهای چهره هر دو شق تن را فراگیرد.

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 در بررسی دقیق سلسله سندهای روایی، نام ابوبلقیا به عنوان یکی از راویانی که در کتب رجال مورد بحث قرار گرفته‌اند، به چشم می‌خورد.

💡 پژوهشگران برای تعیین میزان اعتبار و وثاقت ابوبلقیا، به بررسی دقیق زندگی‌نامه و آرای علمای بزرگ در مورد او در متون قدیمی مراجعه می‌کنند.

💡 نام ابوبلقیا در میان اسناد قدیمی و متون مربوط به تاریخ اسلام، به عنوان یکی از شخصیت‌های مورد مطالعه در علم رجال یافت می‌شود.