کبود تشت

کبود تشت. [ ک َ ت َ ] ( اِ مرکب ) تشت کبود. تشت نیلی. || کنایه از فلک و چرخ و آسمان است. کبودطست. کبود طشت. رجوع به کبود طست و کبود طشت شود.

آسمان.

( اسم ) آسمان.
کنایه از فلک و چرخ و آسمان است

💡 دگر راست گردد به کردار دود که خواهد برآید به چرخ کبود

💡 یکی را بزد چنگ و از زین ربود بینداخت سوی سپهر کبود

💡 جامه‌های کبود اندوهست رنج بر دل فزونتر از کوهست

💡 سر دخمه کردند سرخ و کبود تو گفتی که بهرام هرگز نبود

💡 چو رهبان شد اندر لباس کبود بنفشه مگر دین عیسی گرفت

💡 سر زد ز خاک سبزه بشکل زبان مار زاب کبود رنگ که مانند اژدهاست