کبود طست

کبود طست. [ ک َ طَ ] ( اِ مرکب ) تشت کبود. || کنایه از آسمان است. ( برهان ):
خایه زر پرید مرغ آسا
از پی این کبود طست آخر.خاقانی.و رجوع به کبود طشت شود.

تشت کبود کنایه از آسمان است

💡 همه شاخ ها تا به چرخ کبود به هم برشده تنگ چون تار و پود

💡 آید بنفشه را ز سمن رشگ از آن قبل رویش کبود گردد و پشتش خم شود

💡 آنکه بی دلق و صدره سیهش آسمانها کبود پیرهنند

💡 آن دلق به صد پاره و آن صوف کبود افتاده به زیر پای دُردی‌کش باد

💡 تا که گردد ز تو خدا خشنود بردت از زمین به چرخ کبود