رستخیز خاستن

رستخیز خاستن. [ رَ ت َ / رَ ت َ ] ( مص مرکب ) رستخیز برخاستن:
ز بیدادگر شاه باید گریز
کز او خیزد اندر جهان رستخیز.فردوسی.و گر خیزد اندر جهان رستخیز
نبیندکسی پشت من در گریز.فردوسی.و رجوع به رستخیز برخاستن و رستخیز و مترادفات کلمه شود.

رستخیز برخاستن

💡 از آن پیر زالان شبگیر خیز که یک آه از ایشان و صد رستخیز

💡 اگر چون تو سروی ز جایی برآید شود رستخیز و بلایی برآید

💡 ز بس نیزه و گرز و شمشیر تیز برآمد همی از جهان رستخیز

💡 به بالا رستخیزی کرده بر پای کجا بود این بلای ناگهانی

💡 همانا که تا رستخیز این سخن میان بزرگان نگردد کهن

💡 چو از خاک یزدانش گوید که خیز به دستش دهد نامه رستخیز