حرام غیری

[ویکی فقه] فعل حرام به واسطه مفسده موجود در فعل مرتبط با آن را حرام غیری گویند.
حرام غیری، مقابل حرام نفسی بوده، و به فعلی گفته می شود که خودش مورد غضب مولا نبوده و مفسده ملزمه مفسده ای که ترک آن واجب بوده و شارع اذن در فعل آن نداده ندارد، اما از آن جا که مقدمه حرام دیگری است که دارای مفسده ملزمه است این فعل نیز که مقدمه آن قرار گرفته، مفسده غیری پیدا کرده و حرام غیری می گردد؛ به بیان دیگر، حرام غیری، ذاتاً حرام نیست، بلکه به واسطه مفسده موجود در غیر، حرام گردیده است؛ مثل مقدمات فعل حرام، و حرمت نماز در مکان یا لباس غصبی.
اختلاف در حرمت شرعی
در این که حرام غیری حرمت عقلی دارد، اختلافی نیست، اما در حرمت شرعی آن و این که آیا شارع مستقل از حکم عقل، به حرمت آن حکم کرده است یا نه، اختلاف وجود دارد.

💡 نقد این زمان عروس‌ جهان چون به عقد تست با هرکه جز تو انس پذیرد حرام باد

💡 اما اگر تقيه موجب فساد در امرى از امور دينى شود، يا اينكه سبب ريختن خون بى گناهىگردد و مواردى از اين قبيل، نه تنها واجب و جايز نبوده و بلكه حرام نيز مى باشد.

💡 شادی به ما همین نه محرّم حرام کرد هر مه به یاد روی تو ما را محرّم است

💡 کوی عشق است و همه دانه و دام است اینجا جلوهٔ مردم آزاده حرام است اینجا

💡 4- طبق احاديث وارده: گفتن نام صريح امام زمان عليه السلام در زمان غيبت حرام وغيرمجاز است، كه بعضى از آن احاديث، ضمنچهل حديث منتخب خواهد آمد.

💡 و به تعبير ديگر عمل به سوگند وجوب تكليفى دارد و شكستن آن حرام است، اما پس ازشكستن بايد كفاره داد.