لغت نامه دهخدا
( ربیعةبن عامر ) ربیعةبن عامر. [ رَ ع َ ت ِ ن ِ م ِ ] ( اِخ ) یا مسکین دارمی. ربیع-ةبن عام-ربن اُنَیف بن شریح دارمی تمیمی، شاعر عراقی. وی مردی شجاع و از اشراف تمیم بود و از اینرو به مسکین ملقب شد که در یکی از ابیات خویش گفته بود: «انا مسکین لمن انکرنی ». و این بیت وی بسیار متداول است:
«اخاک اخاک، اِن من لا اخاً له
کساع الی هیجاء بغیر سلاح »
او را با معاویة اخباری است. ربیعة بسال 89 هَ. ق. درگذشت. ( از اعلام زرکلی چ جدید ج 3 ). و رجوع به معجم الادباء ج 4 ص 204 و مسکین دارمی شود.
ربیعةبن عامر. [ رَ ع َ ت ِ ن ِ م ِ ] ( اِخ ) ابن صعصعة، از عدنانیان و جد دوران جاهلی بود. فرزندان وی به چهار قبیله تقسیم شده بود بدین سان: «کلاب » و «کعب » و «کلیب » و «عامر». ( از اعلام زرکلی چ جدید ج 3 ).
ربیعةبن عامر. [ رَ ع َ ت ِ ن ِ م ِ ] ( اِخ ) ابن عامربن عقیل، پدر ابرص و قحافة و عرعرة و قرة است از قبیله عقیل. ( از منتهی الارب ).