کوهه اویز

💡 گردن شیر فلک را بسته از خم کمند کوهه گاو زمین را خسته از نوک سنان

💡 بدو زد یکی نعره ی جانگزای ربودش براز کوهه ی بادپای

💡 زبس پیش و پس- خیمه شد –استوار زمین گشت چون کوهه ی کوهسار

💡 ودیگر همین باره ی راهوار که بر کوهه ی آنم اکنون سوار

💡 چه مانی؟برانگیز توسن زجای نگون سازش از کوهه ی باد پای

💡 نهادند بر کوهه پیل تخت به بار آمد آن خسروانی درخت