کفایت تبیینی

{explanatory adequacy} [زبان شناسی] سطحی از کفایت در توصیف زبان یا نظریۀ عمومی زبان که با آن می توان چگونگی دست یابی گویشور را به کفایت توصیفی در دانش زبانی توضیح داد

سطحی از کفایت در توصیف زبان یا نظریۀ عمومی زبان که با آن می‌توان چگونگی دست‌یابی گویشور را به کفایت توصیفی در دانش زبانی توضیح داد.

💡 بلکه موارد خلاف هنجار نادیده گرفته می‌شود یا در صورت امکان، تبیینی از آن‌ها صورت می‌گیرد.

💡 مشکل شکاف تبیینی یا مسئلهٔ دشوار آگاهی از طریق چند استدلال بیان شده‌است که در ذیل به برخی از آن‌ها اشاره می‌کنیم.

💡 نشانه دانش نزد یک شخص، توانایی او در ارائه تبیینی(لوگوس) یا بیانی از آن است. (فایدون 76b) و کسی که می‌تواند تبیینی مکفی ارائه دهد همان دیالیکتیسین است(جمهوری 534b). افلاطون در رساله ثئایتتوس تعریف دانش را "داوری صحبح همراه با تبیین" می‌داند، اما تا حدی از موضع عقب می‌کشد چراکه بیان رضایت‌بخش لوگوس نمی‌تواند مستقل از دانش حاصل آید.(ثئایتتوس 201c ff)

💡 متکلمان شیعه نیز با تفاوتهای ظریفی چنین تبیینی از مسئله داشته‌اند.