کاه زنه

کاه زنه. [ زَ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) کاه زن. رجوع به کاه زن شود.

کاه زن

💡 تا می کند ز وعدۀ کاه و جو تو یاد ای بس گرسنگس که بدان یاد می خورد

💡 ز خرمنی که به عمرِ دراز کردم جمع نمانده غیرِ پرِ کاه از پریشانی

💡 بر پشت من نهند اگر کوه قاف را مانند برگ کاه نیاید مرا گران

💡 کوهم و هستی من بنیاد اوست ور شوم چون کاه بادم یاد اوست

💡 اگر پیشم آید چنین صد سپاه چو بی کوش باشد ندارم به کاه

💡 گر هزاران بنده باشندت گواه بر نسنجد شرع ایشان را به کاه